Sinds vorige zomer zit mijn zoontje op voetbal en hij is er helemaal wild van. We hielden het eerst nog bij zwemles maar hij bleef zeuren dus deden we een paar proef-voetbaltrainingen.
Hij was meteen verkocht! Met hart en ziel stortte hij zich erin. Daar waar ik eerst dacht dat ons ‘Pietertje’ het beter bij zwemmen kon houden -want dat deed hij erg goed- bleek hij het voetballen na een paar weken toch aardig onder de knie te krijgen. De bal aan de voet houden tijden het dribbelen, penalty schieten of een partijtje spelen: hij deed overal zijn uiterste best op. Omdat ik uit ervaring wist dat hij nogal kan reageren als het niet gaat zoals hij wil of verwacht, had ik hem voorbereid op tegendoelpunten, trainingen in de regen en kou, blauwe enkels etc. Het deerde hem niet: even vrolijk springt hij uit zijn bed om te gaan trainen. Regen als hij moet trainen? “Maakt toch niet uit mam!” Verloren met 18-1? “Geeft niet mam, het is een spelletje”. Hij leert er dus duidelijk meer dan voetballen alleen. Petje af voor de toffe trainers!
Natuurlijk kwam er ook een tenue van zijn held Messi maar hij vond een shirt zijn eigen naam op de rug eigenlijk ook wel tof...